Zo vertaal je ondertitels naar een andere taal

Eén ondertitelbestand vertalen is een kleine klus. Mensen zoeken naar een manier om dat te doen omdat het nooit bij één bestand blijft.

Een ondertitelbestand bevat één taal. De tweede taal vraagt dus om een tweede bestand, de derde om een derde. Voeg daar een cursus of serie aan toe en de aantallen lopen snel op: twaalf afleveringen in drie talen zijn zesendertig bestanden. In elk bestand moeten dezelfde terminologiekeuzes worden toegepast en de namen moeten zo zorgvuldig worden gekozen dat je over zes maanden nog weet welk bestand welk is.

Deze gids behandelt het hele proces, voor elk ondertitelbestand en elke plek waar je het weer naartoe zet: wat je exporteert, hoe je de opdracht één keer beschrijft, welke twee soorten instructies vaak door elkaar worden gehaald en wat je in het eerste bestand moet controleren voordat je met de rest aan de slag gaat.

Waar je mee werkt en wat je moet exporteren

Ondertitels staan bijna altijd in een klein tekstbestand naast de video, niet erin. Open zo’n bestand en je ziet een genummerde lijst met cues. Elke cue heeft een begin- en eindtijdcode en de tekst die gedurende dat stukje op het scherm verschijnt.

Je haalt dat bestand op bij de plek waar de video is afgewerkt. Een video-editor exporteert het vanuit het ondertitelpaneel in Premiere, Final Cut of DaVinci Resolve. Een platform exporteert het vanuit het ondertitelmenu van de video in YouTube Studio, Vimeo of je LMS. Een transcriptietool maakt er een als de video oorspronkelijk geen ondertitels had.

Welke route je ook kiest, vraag om .srt. AI Glot kan bestanden tot 4 MB lezen, naast VTT, SBV, ASS en TTML. SRT is ook de veilige keuze voor YouTube: op de pagina met ondersteunde bestandsindelingen staat dat SRT en SBV alleen basistiming ondersteunen en dat opmaak niet wordt herkend, terwijl VTT positionering ondersteunt. Als je ooit een .vtt-bestand opent, let dan op: de WebVTT-specificatie begint met een regel met de header WEBVTT en gebruikt een punt in tijdstempels waar SRT een komma gebruikt. Daarom kun je de twee indelingen niet uitwisselen door alleen de bestandsnaam te wijzigen. Ondertitels bestaan alleen uit tekst, dus een uur dialoog neemt maar enkele tientallen kilobytes in beslag. Die limiet is zelden een probleem. Biedt je download .vtt, .sbv of .ass aan, gebruik dat bestand dan gewoon. AI Glot kan ze allemaal lezen, dus je hoeft niet alsnog naar een SRT-bestand te zoeken.

In één geval kom je echt niet verder. Als de ondertitels in beeld zijn ingebrand, zijn het pixels in plaats van tekst en is er geen bestand om te vertalen. Voordat je deze aanpak kunt gebruiken, heb je het ondertitelbestand van de editor nodig of een transcriptie van de audio.

Hoeveel opdrachten zijn dit eigenlijk?

Dit is het feit dat de hele taak bepaalt. Een ondertitelbestand bevat precies één tekstspoor. Er is geen tweede veld voor Spaans en je kunt er ook geen toevoegen. Als je een ondertitelbestand vertaalt, vervang je dus de tekst van elke ondertitelcue en krijg je één bestand in één taal terug.

We weten dat uit eigen ervaring. Een vroege versie van onze eigen planner stelde ooit voor om een tweede taal als extra spoor aan hetzelfde bestand toe te voegen. Dat kan niet met dit bestandsformaat. We moesten het voorstel dus bij de bron corrigeren, in plaats van het achteraf te repareren. Talen worden nooit samengevoegd in één bestand. Drie talen betekent drie opdrachten, welke tool je ook gebruikt.

Voor afleveringen geldt juist het tegenovergestelde, en dat bespaart de meeste tijd. Je kunt een set ondertitelbestanden als één ZIP-archief uploaden, met maximaal 200 bestanden en een totale grootte van 20 MB. Elk bestand in het archief mag maximaal 4 MB zijn. Ondertitelbestanden hoeven geen gedeelde structuur te hebben. Een les van acht minuten en een webinar van negentig minuten passen dus prima samen in hetzelfde archief en krijgen dezelfde instructies en woordenlijst.

Het aantal opdrachten is dus altijd gelijk aan het aantal doeltalen. Al het overige volume regel je door bestanden in een archief te plaatsen.

Drie manieren om het aan te pakken, met hetzelfde resultaat

Welke route je kiest, hangt af van het aantal bestanden, niet van je technische kennis.

Voor één of twee talen is het zelf doen in de browser echt de snelste optie. Je hoeft daarvoor geen terminal te openen. Bij meer talen kost vooral de herhaling tijd: acht keer uploaden, acht instructies geven, acht keer goedkeuren en acht keer downloaden. De fouten zijn dan administratief, niet taalkundig. Het Duitse bestand opslaan over het Franse bestand is een klassieker.

Daar komt de derde optie van pas. Onze commandoregeltool neemt een bestand rechtstreeks in, zodat een AI-agent op je computer de hele set kan verwerken en een map kan achterlaten met één ondertitelbestand per taal. De workflow, de prompt die je aan je agent geeft en de valkuil waardoor een wachtend script eindeloos blijft hangen, staan allemaal beschreven in de gids over YouTube-ondertitels naar meerdere talen vertalen. Die informatie hoeven we hier dus niet te herhalen.

Welke instructie hoort waar?

Dit is het enige onderdeel van de workflow dat ongemerkt misgaat, dus het is de moeite waard om er dertig seconden aandacht aan te besteden. Je kunt op twee plekken aangeven wat je wilt. Die worden op verschillende momenten gelezen, en een zin op de verkeerde plek doet helemaal niets.

De instructie voor het plan bepaalt wat er wordt vertaald. Die wordt één keer gelezen, op basis van de opbouw van je bestand. Hier geef je de scope aan: de doeltaal, welke ondertitelregels je wilt meenemen en wat je wilt overslaan. “Vertaal de tekst van elke ondertitelregel naar het Duits en sla de aftiteling aan het einde over.”

De batchinstructies worden toegepast terwijl elke afzonderlijke regel wordt geschreven. Ze kunnen alleen beschrijven wat binnen één regel zichtbaar is, want dat is op dat moment het enige wat in beeld is. Denk aan de regellengte, de toon of een naam die exact zo moet blijven staan. Batchinstructies bepalen hoe de tekst wordt geschreven, nooit welke tekst wordt gekozen. Met een betaald abonnement kun je hiervoor maximaal 1,500 tekens gebruiken.

Zet je ze andersom, dan verschijnt er geen foutmelding. Een regel over de regellengte in de instructie voor het plan wordt simpelweg niet geraadpleegd wanneer de regel wordt geschreven. En “vertaal alleen de tweede helft van het bestand” in de batchinstructies kan nergens op worden toegepast, omdat het bestand dan niet in beeld is. In beide gevallen krijg je uitvoer die je instructies negeert, zonder waarschuwing.

Ondertitelregels die je moet vastleggen

Voor ondertitels gelden beperkingen die niet gelden voor gewone proza, en bijna al die beperkingen hebben betrekking op afzonderlijke regels. Daarom horen ze thuis in de batchinstructies. Vier ervan zijn het waard om elke keer vast te leggen.

Een maximale regellengte. In de Engelstalige ondertitelrichtlijnen van Netflix staat dat een regel maximaal 42 tekens mag bevatten, met hoogstens twee regels en een leessnelheid van maximaal 20 tekens per seconde voor programma’s voor volwassenen (17 voor kinderprogramma’s). Dat zijn limieten voor het Engels; andere talen hebben hun eigen limieten. Beschouw 42 daarom als richtlijn voor het Engels en talen met het Latijnse schrift, niet als universele norm. Vermeld de gewenste lengte in je instructies. Dan wordt de vertaling meteen passend geschreven, in plaats van eerst te lang en daarna ingekort.

Maximaal twee regels per ondertitel. Drie regels nemen veel van het beeld in beslag en bedekken op een telefoon het grootste deel ervan.

Kies voor beknoptheid boven letterlijkheid en let op de kortste ondertitels. Volgens de algemene eisen van Netflix moet een ondertitel minimaal 5/6 seconde en maximaal 7 seconden in beeld staan. Een ondertitel die anderhalve seconde in beeld is, kan dus geen lange zin bevatten. De timing kan in geen enkele stap van het proces worden verlengd om daar ruimte voor te maken. In de Zweedse stijlrichtlijnen van Netflix staat dat je moet streven naar een gelijkwaardige formulering, niet naar een woordelijke weergave van de brontekst. Dat komt op hetzelfde neer. Met de instructie “kies liever een kortere formulering als de tekst niet past” geef je het systeem toestemming om dat te doen.

Een naam die altijd hetzelfde moet blijven. Een productnaam, personagenaam of functie die je altijd in het Engels laat staan.

De lengteregel werkt alleen omdat het een verzoek is, geen controle achteraf. Niemand telt de tekens en keurt een regel af. Juist daarom is het de moeite waard om het eerste vertaalde bestand te openen en te controleren, in plaats van er blind op te vertrouwen.

Een naam in een hele serie hetzelfde houden

In een aflevering gaat er zelden iets mis met de grammatica. Het probleem is dat je product op minuut vier de ene naam heeft en op minuut eenenvijftig een andere, en dat niet dezelfde persoon aflevering twee en aflevering negen heeft vertaald.

Zet termen die niet mogen veranderen één keer in een woordenlijst voor je werkruimte: productnamen, personagenamen en de vaste vertaling van de uitspraak die je in elke intro gebruikt. Die geldt vervolgens voor elk bestand en elke taal, ook voor een aflevering die je nog niet hebt opgenomen.

Een woordenlijst is bij ondertitels belangrijker dan bij de meeste andere content, om een praktische reden. Elke regel wordt geschreven met de opdracht en de ondertitels eromheen in het zicht. Dat is genoeg voor gewone dialogen, maar niet voor een naam die in een uur maar één keer voorkomt. Uit die ene ondertitel blijkt niet dat het om een productnaam gaat en niet om een gewoon zelfstandig naamwoord. Dat maakt de woordenlijst duidelijk, en zo blijft de naam in aflevering negen hetzelfde als in aflevering twee.

Dit is ook waar een algemene automatische vertaler moeite mee heeft, en het is handig om te weten waarom. De woordenlijst vervangt een term overal waar die in de tekst voorkomt, zonder de zin rond die vervanging opnieuw te bekijken. Als de woordenlijst tijdens het schrijven van de regel als betekenis wordt meegenomen, kan de term zich aan de zin aanpassen in plaats van er middenin te worden geplakt.

Wat je in het eerste bestand controleert voordat je de rest verwerkt

Vertaal één bestand. Neem er daarna vijf minuten voor om het te controleren, want alles wat je hier ontdekt, zou je anders nog vijfendertig keer ontdekken.

1. Vergelijk het aantal ondertitels. Het origineel en de vertaling moeten evenveel ondertitels hebben en dezelfde eerste en laatste tijdcode. Ondertitelnummers en tijdcodes zijn onderdelen van de structuur, geen tekst. Ze worden ongewijzigd overgenomen, dus elke ondertitel in het origineel levert één vertaalde ondertitel op.
2. Laad het ondertitelspoor en kijk een minuut. Niet het begin, want daar wordt meestal te veel aan gepolijst. Kies een minuut halverwege waarin iemand snel praat.
3. Bekijk de kortste ondertitels. Sorteer op duur als je programma dat kan, of zoek gewoon naar ondertitels van één seconde. Een te lange formulering valt daar als eerste op.
4. Zoek in het bestand naar een naam die hetzelfde moest blijven. Met één zoekopdracht zie je of de woordenlijst of instructie goed is toegepast.
5. Lees drie regels hardop voor. Ondertitels lees je snel. Je hoort meteen wanneer een zin wel klopt, maar stroef klinkt.

Klopt er iets niet, dan is de oplossing meestal één extra zinsdeel in de batchinstructies, niet een heel andere aanpak. Verwerk daarna de rest.

De ondertitelsporen terugzetten

Elke speler en elk platform werkt hetzelfde: je voegt een taal toe aan de video en uploadt vervolgens het ondertitelbestand voor die taal. Nergens kun je meerdere talen tegelijk toevoegen. Dat is dezelfde beperking als bij het bestand zelf, maar dan aan de andere kant van het proces.

Twee gewoontes besparen je hier echt tijd. Geef bestanden een naam met een taalcode, volgens het patroon episode-04.es.srt. Zo blijft de set goed sorteerbaar en is een verkeerd geüpload bestand meteen te herkennen. Gebruik het Engelse bestand als enige bron. Elke nieuwe taal wordt daaruit vertaald, nooit uit een eerdere vertaling. Zo neem je de compromissen van die eerste vertaling ongemerkt mee.

Wat een tweede taal je daadwerkelijk oplevert

Er zijn twee afzonderlijke argumenten, en voor elk is ander bewijs. Daarom is het de moeite waard ze uit elkaar te houden.

Vindbaarheid is de reden om te vertalen. YouTube vermeldt op zijn eigen pagina over vertaaltools dat „gemiddeld meer dan twee derde van de kijktijd van het publiek van een maker afkomstig is van buiten diens eigen regio” en dat vertaalde titels en beschrijvingen in zoekresultaten kunnen verschijnen voor kijkers die die talen spreken. Een video met één ondertiteltrack is in één taal vindbaar. Diezelfde pagina laat zien waarom je ook de titel en beschrijving vertaalt, niet alleen de ondertitels: het zijn drie tekstregels naast een uur gesproken tekst, en ze vormen de inhoud van een zoekresultaat.

Aandacht is de reden om überhaupt een teksttrack toe te voegen. In een YouGov-peiling onder 1.000 Amerikaanse volwassenen, gehouden van 29 juni tot en met 5 juli 2023, gaf 63% van de mensen onder de 30 aan liever tv te kijken met ondertiteling aan, zelfs als ze de taal begrijpen. Ondertiteling is bovendien niet voor iedereen een kwestie van voorkeur: de Wereldgezondheidsorganisatie verwacht dat bijna 2.5 miljard mensen, oftewel 1 op de 4, in 2050 een vorm van gehoorverlies zal hebben. De toegankelijkheidsrichtlijnen van W3C voor ondertiteling beschrijven captions als de tekstversie van spraak en geluiden voor dove en slechthorende mensen, en ondertitels als spraak die naar een andere taal is vertaald. Een vertaalde ondertiteltrack is dus niet direct een toegankelijkheidsvoorziening.

Wees precies over wat die tweede groep aantoont, want je kunt de cijfers gemakkelijk te ver oprekken. Die cijfers gaan over captions in een taal die de kijker al spreekt. Ze pleiten dus voor een teksttrack, maar bewijzen niet dat een Japanse track Japanse kijkers oplevert. Het YouTube-cijfer heeft wel betrekking op vertaling. Samen zeggen de cijfers iets eenvoudigers: een teksttrack trekt aandacht, en een teksttrack in iemands eigen taal trekt aandacht in een markt waarin je nu nog niet zichtbaar bent.

Wanneer dit niet het juiste hulpmiddel is

Voor één korte video in één taal, als iemand in je team die taal spreekt, vraag het dan aan diegene. Die formuleert het beter dan welke workflow dan ook, weet wat het doel van de video is en is er sneller mee klaar dan jij dit artikel hebt gelezen.

De enige reden om ondertitels door AI Glot te halen is het volume. Een cursusbibliotheek, een seizoen, een archief met oudere video’s of een taalset die je elke maand opnieuw nodig hebt: daar wordt het verwerken van bestanden de grootste kostenpost. Houd er rekening mee dat je een expert niet betaalt voor het verwerken van bestanden. Veel teams gebruiken AI Glot als eerste versie, met menselijke controle achteraf. Zo besteed je de tijd van experts aan de taal, niet aan het hernoemen van downloads.

Wil je eerst zien wat het met een van je eigen bestanden doet? Met de ondertitelvertaler kun je een bestand vertalen zonder account. Maak daarna een gratis account aan als je klaar bent om een set te verwerken, en bekijk wat een set kost voordat je er een plant.

De informatie over YouTube op deze pagina is voor het laatst gecontroleerd op 2026-09-29. De hier genoemde limieten zijn de limieten die golden toen dit werd geschreven: 4 MB voor één SRT-bestand en 200 bestanden en 20 MB voor een archief daarvan. Het aantal woorden en de kosten worden altijd bepaald op basis van het abonnement voor je eigen bestand. Het bestand maken en corrigeren is gratis.